20 Nisan 2017
Dördüncü evre burkitt lenfoma tanısı ile ne olduğunu anlamadan kendimizi bir hastane odasında bulduk. 226 numaralı odada 2 nolu yatakta zorlu yolculuğumuza başladık. Burası bambaşka bir dünyaydı. Burada ölümün soğuk nefesini her an hisseden buna rağmen yaşamdan vazgeçmeyerek mücadele eden insanlar vardı. Biz de umudunu hep canlı tutup yaşamdan asla vazgeçmeyenlerdendik. Çünkü biliyorduk ki umut bir çok ilaçtan daha etkiliydi. Biz herkesi sevgiyle kucakladık, hayata sımsıkı sarıldık, sen en dayanılmaz acılara isyan etmeden dayandın. Şimdi dönüp o günlere baktığımda böyle olmamalıydı, bizim hikâyemiz mutlu sonla bitmeliydi diyorum. Sanırım ben senin kadar güçlü değilim. Sen gittin ama ben hâlâ sana veda edemedim.
Yorumlar
Yorum Gönder