UĞUR BÖCEĞİM

Sensiz ama seninle geçen bir yılın ardından... 28.12.2017 Geçen yıl tam da bugün gideceğini bile bile palyatifte yeni yılı kutlamıştık. Biliyordum aslında bu bir vedaydı. Seni sana yakışır bir şekilde uğurladık. Umutla…  29.12.2017 Sabaha karşı 03:48’de gözümü açtığımda o anın geldiğini anladığımda sadece sana sarılıp korkma yanında ben varım, bak yine her zaman olduğu gibi yanındayım, canım kardeşim gözün açık gitmesin dünya nimetlerine, arkada kalmasın sakın diyebildim. Affet beni nefesine nefes ekleyemedim.  Ağlamadan, bağırmadan, çırpınmadan seni üzmeden,  güç vererek, bir kuş gibi çırpınıp, son nefesini yüzüme verip  gidişini çaresizce izledim…  Ben seni günlerce ölüme hazırladım. Ne zor bir şeydir insanın canından çok sevdiği birini ölüme hazırlaması. Ben sana ne zaman Uğur keşke bu derdin yarısını senden alabilsem dediğimde sen bana hayır bu dert bana geldi benden de çıkıp gidecek derdin.  Bu dert seni de aldı gitti :((  Azraille pazarl...

Hayat öğretiyor ! Sandığınız kadar uzun değil ! Ertelemeyin ! Mutlu olmak için de mutsuz olmak için de fazla zamanınız yok ! Sevmeyi deneyin ! Aslında bu dünyada insanın payına düşen sevmekti ! Anlar ve anılar, geride bıraktığınız izler önemli...! Güzel izler bırakın !

Hastanede bir odanın içinde hiç tanımadığınız insanlarla yaşamak çok zordur. Hele de arada bir perde varsa ve iletişim yoksa. Düşünün bir pencere, bir buzdolabı, bir televizyon, bir mutfak tezgahı, bir tuvalet banyo,  kaç metrekaredir ki ? İşte biz o perdeyi hiç kapatmadık ! Gönlümüzün perdeleriyle birlikte açtık. Çünkü o perde kapalıysa nefes alamazsınız ! Bizim sekiz buçuk ayımız hastanede geçti. Son dönemlerimizde Ertuğrul abiyleydik. En ağır epilepsi ataklarımızın olduğu gecemizin gündüze karıştığı zamanlardı. Odasına bizi verdiklerinde ilk zamanlar kesin dünyası daraldı. Şaşırdı kendi durumuna anlam vermeye çalıştı. Hissettim bunu.. Anlatırken kolay ama yaşarken zor günler onun için de bizim için de.. Ates, kan, trombosit, ilaçlar, kemoterapi, dibe vuruş, yüzeye çıkış, umut, umutsuzluk. Ne günlerimiz oldu. Sonra iyileşme ! Ya da miş gibi olma dönemleri !  Sevinci, üzüntüyü, çaresizliği, paylaştık. Kendine bile küserdi bazen, susardı anlam vermeye çalışı...