UĞUR BÖCEĞİM

Gittiğinden beri kurup anlam yüklemeye çalıştığım cümlelerin hep bir öğesi eksik..! İçimiz ağlarken kahkahalarla güldüğümüz bir günden geriye ne kaldıysa payıma onu yaşıyorum ve hatta yaşamayı yeniden öğreniyorum. Öznesiz !  Beni...bizleri gözlerimizden yaşlar gelene kadar kahkahalarla güldürebilen kocaman bir yürektin sen ! Kahkahasız kaldık. Buruk tebessümler şimdi payımıza düşen...

20 Nisan 2017 Dördüncü evre burkitt lenfoma tanısı ile ne olduğunu anlamadan kendimizi bir hastane odasında bulduk. 226 numaralı odada 2 nolu yatakta zorlu yolculuğumuza başladık. Burası bambaşka bir dünyaydı. Burada ölümün soğuk nefesini her an hisseden buna rağmen yaşamdan vazgeçmeyerek mücadele eden insanlar vardı. Biz de umudunu hep canlı tutup yaşamdan asla vazgeçmeyenlerdendik. Çünkü biliyorduk ki umut bir çok ilaçtan daha etkiliydi. Biz herkesi sevgiyle kucakladık, hayata sımsıkı sarıldık, sen en dayanılmaz acılara isyan etmeden dayandın. Şimdi dönüp o günlere baktığımda böyle olmamalıydı, bizim hikâyemiz mutlu sonla bitmeliydi diyorum. Sanırım ben senin kadar güçlü değilim. Sen gittin ama ben hâlâ sana veda edemedim. 

1987 yılının 8. ayının 8. günü Sıcak bir Ağustos ayında kurban bayramının dördüncü günü bizim evimizde çifte bayram yaşandı. O zamanlar 12 yaşındaydım hanemizin ve bu fani âlemin misafiri iki ay öncesinden alelacele gelivermişti. O zamandan belliydi acelesi vardı bu dünyadan geçip gitmek için... Rahmetli babam adı Uğur olsun demişti ve kulağına ezan okuyup ismini üç kez fısıldamıştı. Uğur böceğimiz hayatımıza işte böyle girmişti.Annemiz çalıştığı için ben hem anne, hem abla olmuştum kardeşime. Babam yıllar sonra ikinci çocuğunu kucağına aldığı için çok mutluydu. Babacığımın bu sevinci yedi sene sonra ansızın gidişiyle son buldu. Doyamadı Uğur'una ve o da babasına. Babam sessiz sedasız göçüp gitti dönülmez diyarlara. Kardeşim yedi yaşında sudan çıkmış balık gibi şaşkın anlam verememişti bu ani gidişe. O gün belki de çocukluğunun son günüydü. İnişlerle çıkışlarla, yokluklarla sıkıntılarla, acılarla sevinçlerle, zorluklarla dolu 30 yıl.. Uzun görünen ama bir an kadar kısa kardeş...

Kardeşimin gidişinin ardından altı ay geçti... O ebedi sonsuzluk aleminde kendi sessizliğine çekilirken bize derin kederi ve 30 yıla sığdırdığı hayatının acı tatlı anıları yadigâr kaldı... Biliyorum acı geçmeyecek ama anlatmak iyi gelecek.