UĞUR BÖCEĞİM

Hematoloji de ağırdır günler her güne bir acı düşer. Aynı savaşı verdiğiniz kader arkadaşlarınızın an be an şahit olursunuz gidişine. Ve her gidenin ardından derin bir sessizlik çöker ve kimse bir daha açmaz o konuyu sanki hiç yaşanmamış gibi.. Hastanede yanımızda yatan Bilge teyze hayatını kaybettiği gün yaşadıklarımız her yağmur yağdığında gözlerimin önünde canlanır. Aramızda sadece bir perde vardı ve biliyorduk ardında yaşananları. Böyle durumlarda refakatçiler dışarı çıkarılırdı. Peki ya hemen yanındaki yatakta yaşam savaşı veren hastalar neler hisseder ?:( İşte böyle bir günün ardından hastane personeli Murat abimiz (hakkını ödeyemeyiz) odayı bir çırpıda temizledi. Sanki az önceki olanlar odada yaşanmamış gibi odaya bir huzur, bir ferahlık çöktü. Odanın kokusu her zamankinden farklıydı. İkimizde garip bir şekilde ilk kez nefes aldığımızı hissettik. Dışarıda sağanak yağmur başladı. Gök gürlüyor, şimşek çakıyordu.. Odanın ışıklarını söndürdük. Ben yerime uzandım. Uğur da yağmura eşl...

Sevgili Kemâl;  Seni ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Evden hastaneye geldim. Odaya girdim ve baktım aradaki perde kapalı bir ara perdenin arasından solgun bir yüz ve iyice halsiz düşmüş bir beden gördüm. Uyuyordun öyle savunmasız. 17-18 yaşlarında bir çocuk sandım. Muradiye elinde bir kitap okuyordu. Önce onunla tanıştık biraz konuştuk. Sonra burada birlikte kimbilir ne kadar yaşayacağız diyerek açtık perdeyi? Öyle başladı Uğur ile senin kardeşlik hikâyeniz. Bizim kaynaşıp aile oluşumuz. V e sona mı başa mı bilemiyorum ama yolculuğunuz ? 226 numaralı odayı ve gittiğimiz diğer odaları hiçbir zaman kendimize daraltmadık. Çok güldük, eğlendik, dizi saatlerimiz, film saatlerimiz. Gözde ve benim iki deli abla çılgınlıklarımız.  Uğur ve senin bitmeyen nerede ne yenir sohbetleriniz. Ev izinlerimiz, ayrı odalara gidince biraraya gelme planlarımız. Korkularımız, gözyaşlarımız. Aile olduk, yemeğimizi, paramızı, umudumuzu, hayallerimizi, beklentilerimizi paylaştık. Uğur kötül...