İNSAN YAĞMURU ÖZLER Mİ..?

Hematoloji de ağırdır günler her güne bir acı düşer. Aynı savaşı verdiğiniz kader arkadaşlarınızın an be an şahit olursunuz gidişine. Ve her gidenin ardından derin bir sessizlik çöker ve kimse bir daha açmaz o konuyu sanki hiç yaşanmamış gibi.. Hastanede yanımızda yatan Bilge teyze hayatını kaybettiği gün yaşadıklarımız her yağmur yağdığında gözlerimin önünde canlanır. Aramızda sadece bir perde vardı ve biliyorduk ardında yaşananları. Böyle durumlarda refakatçiler dışarı çıkarılırdı. Peki ya hemen yanındaki yatakta yaşam savaşı veren hastalar neler hisseder ?:( İşte böyle bir günün ardından hastane personeli Murat abimiz (hakkını ödeyemeyiz) odayı bir çırpıda temizledi. Sanki az önceki olanlar odada yaşanmamış gibi odaya bir huzur, bir ferahlık çöktü. Odanın kokusu her zamankinden farklıydı. İkimizde garip bir şekilde ilk kez nefes aldığımızı hissettik. Dışarıda sağanak yağmur başladı. Gök gürlüyor, şimşek çakıyordu.. Odanın ışıklarını söndürdük. Ben yerime uzandım. Uğur da yağmura eşlik eden huzur verici bir müzik açtı. O an sanki zaman durdu, aylardır yaşadığımız telaş, koşturmaca acılar, çaresizlikler hepsi silindi gitti. O an sadece yağmurun sesi, yağmurun sesine eşlik eden fon müziği ve biz vardık. Karanlıkta hiç konuşmadan saatlerce müziği ve yağmurun sesini dinledik.
Ve karanlık sakladı gözyaşlarımızı...
ÖZLEDİM...

Her yağmur yağdığında senden bana hatıra kalan bir hastane gününü, son vedanın ardından sabah çiseleyen yağmurlu günü ve seni ebedi mekânına uğurlarken rahmet yağan günü hatırlıyorum...