Ana içeriğe atla

Burkitt Kardeşler



Sevgili Kemâl; 
Seni ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Evden hastaneye geldim. Odaya girdim ve baktım aradaki perde kapalı bir ara perdenin arasından solgun bir yüz ve iyice halsiz düşmüş bir beden gördüm. Uyuyordun öyle savunmasız. 17-18 yaşlarında bir çocuk sandım. Muradiye elinde bir kitap okuyordu. Önce onunla tanıştık biraz konuştuk. Sonra burada birlikte kimbilir ne kadar yaşayacağız diyerek açtık perdeyi? Öyle başladı Uğur ile senin kardeşlik hikâyeniz. Bizim kaynaşıp aile oluşumuz. Ve sona mı başa mı bilemiyorum ama yolculuğunuz ?
226 numaralı odayı ve gittiğimiz diğer odaları hiçbir zaman kendimize daraltmadık. Çok güldük, eğlendik, dizi saatlerimiz, film saatlerimiz. Gözde ve benim iki deli abla çılgınlıklarımız. 
Uğur ve senin bitmeyen nerede ne yenir sohbetleriniz. Ev izinlerimiz, ayrı odalara gidince biraraya gelme planlarımız. Korkularımız, gözyaşlarımız. Aile olduk, yemeğimizi, paramızı, umudumuzu, hayallerimizi, beklentilerimizi paylaştık. Uğur kötüleştiğinde kimseyi tanımazken seni tanıdı nasıl unuturum o benim kardeşim dedi. Hiç su içemezken senin için bir şise suyu bir kerede içti. Birbirinize can oldunuz destek oldunuz.
Senin en son doğum gününde Uğur da yerinden kalkamıyordu. En son doğum günün veda günün oldu. Sen gidince Uğur'a söyleyemedim. Rüyasında gördü. Ve bana dedi ki ben ona kardeşim dedim.Söyleyin bilmek hakkım bir şey mi oldu?  Yoğun bakımda dedim. Bitkisel hayatta dedim. Artık umut kalmamış dedim. Bir kaç hafta oyaladım onu, hazırladım ve en son söyledim. Çok değil 44 gün sonra o da geldi senin yanına. Uğur ve Sen öyle bir ateş yaktınız ki yüreklerimize o ateş son nefesimize kadar hiç sönmeyecek...
Biz seni çok sevdik. 
Sen bizim CAN KARDEŞİMİZSİN. 
Ben seni hiç unutmayacağım güzel yürekli, nur yüzlü can kardeşim. Doğum günün kutlu olsun 🌹
Burkitt kardeşler nur içinde uyuyun ❤🙏

Kemal Moral ve Uğur Altınar anısına sevgiyle ve sonsuz hasretle.
Siz bu dünya için fazla iyiydiniz.

Dilber Altınar Kılıçaslan


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Once upon time...

Once upon time.... 😢 Her şey normalmiş gibi davranıp hastane odasında defile yapan bir abla vardı. Çılgın gülüşlerimiz ve umutsuzluk içindeyken bile bitmeyen bir umudumuz. Şimdi o günleri özlüyorum. Çünkü her şeye rağmen bizimleydin  😢 #canımkardeşim   #uğurböceğim 🐞   #hasret

RÜYA

Dün odada duran ve içinde bu dünyadaki tek mal varlıklarının olduğu valizine bakınca ruhum ve tüm bedenim sarsıldı. Senden sonra o sarsıntıyı hissetmediğim bir saniye yok ya neyse.. Oturdum derin bir nefes aldım gözyaşlarına hakim olamadım sessizce kalakaldım. Gözlerimi kapatıp seni çok özledim dedim çaresizce. Ve sen bu gece geldin zayıf, solgun, yorgun, ağır adımlarla yürüyordun. Havaalanıydı galiba biz seni karşılamışız. Sen banka oturdun ben yürüyen merdivenle çıkıp yanına koştum. Sarıldım sana incitmekten korkarak kendimi sıkarak ve kokunu içime çektim. Sonra eve gelmişiz mutfakta bir şeyler hazırladığımızı hatırlıyorum :( Ardından minibüste Muğla'da buldum kendimi. Anladım mesajını sen de beni özledin. Hasret hangi dilde hangi cümlelere sığar ki ? Acı üç harfli ama kâinatı saracak kadar uzun bir kelime ! #canımkardeşim #hasretim #uğurböceğim🐞

Giden için mi üzülmeli, kalan için mi ?

Dün tüm gün düşündüm  :(  kalan her daim gidenin eksikliğini hissediyor. Kalan hep eksik. Kalan gidenin gittiğini biliyor. Giden biliyor muydu gittiğini ? Gitmek istemiş midir ? Her gidiş erken midir ? Yoksa gerçekten gelmiş midir zamanı gitmenin ? Kötülerin cehenneme çevirdiği bu dünyadan giden kurtulmuş mudur ? Çıkamadım işin içinden. Ve rüyama uzun bir aradan sonra sen geldin. Usulca kendinden emin adımlarla sapasağlam dimdik en iyi halinle kapıdan içeri girdin. Soluksuzca i zledim yürüyüşünü ve çocukluğun bir taraftaydı(küçük kardeşinmiş) sen de 30 yaş halinle diğer tarafta. Şimdi düşünüyorum sabahtan beri  :(  bu bir işaret olsun. Galiba iyiyim demek istiyorsun. Buna inanmak istiyor kalbim. Gidene mi üzülmeli kalana mı? Yine düşündüm Gidene üzülmek kalana eziyet dedi kalbim ve sonra ekledi gidene de eziyet olur  :(  Ve ben çıkamadım yine işin içinden...